شعر

این هم آخرین شعر سال 87 تقدیم به تمام یاران  از جواد اسماعیلی

ز دودیده خون فشانم ز غمت شب جدایی

چه کنم که هست اینها گل باغ آشنایی 

همه شب نهاده ام سر چو سگان به آستانت 

که رقیب در نیاید به بهانه گدایی 

مژه ها و چشم یارم به نظر چنان نماید 

که میان سنبلستان چرد آهوی ختایی 

در گلستان چشمم ز چه رو همیشه باز است 

به امید آنکه شاید تو به چشم من درایی 

سر برگ گل ندارم  به چه رو روم به گلشن

که شنیده ام ز گلها همه بوی بی وفایی 

به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادند 

که برون در چه کردی که درون خانه آیی

به قمار خانه رفتم همه پاک باز دیدم 

چو به صومعه رسیدم هم زاهد ریایی 

به کدام مذهب است این  به کدام ملت  است  این

که  کشند عاشقی را  که تو عاشقم چرایی

در دیر می زدم من که ندا زدر  در آمد

که درآ  درآ  عراقی  که تو خاص  از  آن مایی

امیدوارم سال پیش رو برای تمام عزیزان سالی پر از 1. سلامت عقل 2. سکوت 3. ساده زیستن 4.سپردن دل به خدا 5.  سپاسگزاری 6. ساختن درون خود  7.سعادت باشد به امید دیدارتان در سال جدید یا علی مدد

   + جواد پوراسماعیل - ۱۱:۱۸ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ٢٩ اسفند ۱۳۸٧