شب و گریه بی صدا

مراعات کن اشکهای مرا

شب و گریه بی صدای مرا

به گلدسته های اجابت ببر

دعا های بی ادعای مرا

سر آغاز من گندم وسیب بود

به گل ختم کن انتهای مرا

پر از قصه ،سرشار اسطوره کن

جوانمردی پوریای مرا

تداوم بده تا ابد مثل موج

طنین سکوت رسای مرا

خدایا مبادا که از دست من

مبادا بگیری خدای مرا

شعری از سهیل محمودی

/ 2 نظر / 15 بازدید
نویسنده

[گل]در حضور واژه های بی نفس صدای تیک تیک ساعت را گوش کن شاید مرهم درد ثانیه ها را پیدا کنی[گل]